1857ஆம் ஆண்டின் பெருங்கிளர்ச்சி முதல் இந்திய சுதந்திரப் போர்

 1857ஆம் ஆண்டின் பெருங்கிளர்ச்சி (முதல் இந்திய சுதந்திரப் போர்)

1857ஆம் ஆண்டில் ஆங்கிலேய ஆட்சிக்கு மிகப்பெரிய சவால் ஏற்பட்டது. தொடக்கத்தில் வங்காள மாகாணத்தில் சிப்பாய் கலகமாக உருவெடுத்த இந்தக் கிளர்ச்சி, பின்னர் விவசாயிகள் உள்ளிட்ட பெரும் எண்ணிக்கையிலான மக்கள் பங்கேற்றதால் நாட்டின் பல பகுதிகளுக்கும் பரவியது. 1857–58ஆம் ஆண்டுகளில் நடைபெற்ற இந்நிகழ்வுகள் பின்வரும் காரணங்களால் முக்கியத்துவம் பெற்றன:

இராணுவ வீரர்களுடன் ஆயுதமேந்திய பொதுமக்களும் இணைந்து நடத்திய முதல் மாபெரும் புரட்சி இதுவாகும்.

இருதரப்பினராலும் தூண்டப்பட்டதால் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு வன்முறை வெடித்தது.

கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியின் ஆட்சிக்கு முடிவுகட்டப்பட்டு, இந்தியாவின் நிர்வாகப் பொறுப்பு பிரிட்டிஷ் மகாராணியின் நேரடி ஆட்சியின் கீழ் வந்தது.

(அ) காரணங்கள்

1. ஆங்கிலேயரின் இணைப்புக் கொள்கை

1840 மற்றும் 1850களில் இரண்டு முக்கியக் கொள்கைகளின் மூலம் பல இந்திய நிலப்பகுதிகள் ஆங்கிலேய ஆட்சியுடன் இணைக்கப்பட்டன.

மேலாதிக்கக் கொள்கை:

ஆங்கிலேயர்கள் தங்களை உயர்ந்த அதிகார அமைப்பாகக் கருதி, உள்நாட்டு ஆட்சியாளர்கள் திறனற்றவர்கள் என்ற அடிப்படையில் பல பகுதிகளை இணைத்தனர்.

வாரிசு இழப்புக் கொள்கை:

ஒரு அரசருக்கு நேரடி ஆண் வாரிசு இல்லையெனில், அவர் இறந்தபின் அந்த அரசு ஆங்கிலேய ஆட்சியுடன் இணைக்கப்படும் என்ற கொள்கையாகும். இதன்படி சதாரா, சம்பல்பூர், ஜான்சி, நாக்பூர் மற்றும் பஞ்சாபின் சில பகுதிகள் ஆங்கிலேய ஆட்சியின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டன.

2. இந்திய கலாச்சார உணர்வுகளை மதிக்காதது

1806ஆம் ஆண்டு வேலூரில் சிப்பாய்களுக்கு சமய அடையாளங்களை நெற்றியில் அணியவும், தாடி வைத்துக்கொள்ளவும் தடை விதிக்கப்பட்டது. மேலும் தலைப்பாகைகளுக்குப் பதிலாக வட்ட வடிவத் தொப்பிகளை அணியுமாறு கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர். இதை கிறித்தவ மதத்திற்கு மாற்றும் முயற்சியாகக் கருதி அவர்கள் கிளர்ச்சி செய்தனர்.

1824ஆம் ஆண்டு கல்கத்தா அருகே பாரக்பூரில் சிப்பாய்கள் கடல் வழியாக பர்மாவிற்கு செல்ல மறுத்தனர். கடல் கடந்து சென்றால் தங்கள் சாதியை இழக்க நேரிடும் என்று அவர்கள் நம்பினர்.

மேலும், இந்திய சிப்பாய்களுக்கு ஐரோப்பிய சிப்பாய்களை விட குறைவான ஊதியம் வழங்கப்பட்டது. பதவி உயர்விலும் பாகுபாடு காட்டப்பட்டதுடன், இன அடிப்படையிலான அவமதிப்புகளுக்கும் அவர்கள் ஆளாகினர்.

(ஆ) கலகம்

புதிய என்ஃபீல்டு துப்பாக்கிக்கான தோட்டாக்கள் பற்றிய வதந்தி புரட்சிக்கு முக்கிய காரணமாக அமைந்தது. அவற்றின் உறைகளில் பசு மற்றும் பன்றிக் கொழுப்பிலிருந்து தயாரிக்கப்பட்ட கிரீஸ் பயன்படுத்தப்பட்டதாக சிப்பாய்கள் நம்பினர். தோட்டாக்களைப் பயன்படுத்துவதற்கு முன் அவற்றை வாயால் கடிக்க வேண்டியிருந்தது. இது இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் மதரீதியாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியாததாக இருந்தது.

1857 மார்ச் 29ஆம் தேதி மங்கள் பாண்டே என்ற சிப்பாய் தனது ஐரோப்பிய அதிகாரியைத் தாக்கினார். பின்னர் அவர் கைது செய்யப்பட்டு தூக்கிலிடப்பட்டார். இதனால் சிப்பாய்களின் கோபம் அதிகரித்து, பல இடங்களில் கீழ்ப்படியாமை, தீவைப்பு மற்றும் கலவரங்கள் வெடித்தன.

பகதூர் ஷா மன்னராக அறிவிக்கப்பட்டது

1857 மே 11ஆம் தேதி மீரட்டிலிருந்து தில்லிக்குச் சென்ற சிப்பாய்கள், முகலாயப் பேரரசர் இரண்டாம் பகதூர் ஷாவை இந்தியாவின் பேரரசராக அறிவித்தனர். இதையடுத்து வடமேற்கு மாகாணங்கள் மற்றும் அயோத்திப் பகுதிகள் கிளர்ச்சியாளர்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்தன. பஞ்சாப் மற்றும் வங்காளத்தைத் தவிர வட இந்தியாவின் பெரும்பாலான பகுதிகளில் ஆங்கிலேய ஆட்சி சீர்குலைந்தது.

உள்நாட்டு கிளர்ச்சி

இந்தக் கிளர்ச்சிக்கு கிராமப்புற மக்களும் பெருமளவில் ஆதரவு அளித்தனர். சிப்பாய்களில் பெரும்பாலோர் விவசாயக் குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள். வருவாய் நிர்வாக மாற்றங்களால் அவர்கள் பாதிக்கப்பட்டிருந்தனர்.

ஜமீன்தார்கள், தாலுக்தார்கள், கைவினைக் கலைஞர்கள் மற்றும் நெசவாளர்கள் உள்ளிட்ட பல சமூகத்தினரும் ஆங்கிலேய கொள்கைகளால் பாதிக்கப்பட்டதால் கிளர்ச்சியில் இணைந்தனர். ஆங்கிலேயப் பொருட்களின் வருகையால் இந்தியக் கைவினைப் பொருட்கள் மற்றும் நெசவுத் தொழில் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டது.

முக்கிய தலைவர்கள்

நானா சாகிப் – கான்பூர்

பேகம் ஹஸ்ரத் மகால் – லக்னோ

கான் பகதூர் – பரெய்லி

ராணி லட்சுமிபாய் – ஜான்சி

பகதூர் ஷா ஜாபர்

குன்வர் சிங்

இவர்களில் ராணி லட்சுமிபாய் முக்கியமான தலைவராகத் திகழ்ந்தார். வாரிசு இழப்புக் கொள்கையின்படி ஜான்சி அரசு இணைக்கப்பட்டதை எதிர்த்து அவர் வீரத்துடன் போராடினார்.

(இ) கிளர்ச்சி அடக்கப்பட்டது

1857ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாத தொடக்கத்தில் தில்லி, மீரட், ரோகில்கண்ட், ஆக்ரா, அலகாபாத் மற்றும் பனாரஸ் பகுதிகளில் ஆங்கிலேயர்கள் கடுமையான இராணுவ நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டனர். கிளர்ச்சி படிப்படியாக ஒடுக்கப்பட்டது.

(ஈ) தோல்விக்கான காரணங்கள்

கிளர்ச்சி முன்கூட்டியே திட்டமிடப்பட்டதாக எந்த ஆதாரமும் இல்லை.

இந்திய அரசர்களின் முழுமையான ஆதரவு கிடைக்கவில்லை.

கிளர்ச்சியாளர்களுக்கு போதுமான ஆயுதங்களும் வெடிபொருட்களும் இல்லை.

ஆங்கிலக் கல்வி பெற்ற நடுத்தர வர்க்கத்தினர் ஆதரவு அளிக்கவில்லை.

மத்திய தலைமையும் ஒருங்கிணைப்பும் இல்லாதது.

அமைப்பின்மை மற்றும் ஒழுக்கக் குறைபாடு.

சிலரின் காட்டிக்கொடுத்தல்.

இறுதியில் ஆங்கிலேய இராணுவம் கிளர்ச்சியை கடுமையாக ஒடுக்கியது. 1857ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் தில்லி மீண்டும் ஆங்கிலேயர்களின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்தது. பகதூர் ஷா கைது செய்யப்பட்டு பர்மாவிற்கு நாடுகடத்தப்பட்டார்.